ദൈവികമാണെന്ന സ്വയം അവകാശവാദം കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ഗ്രന്ഥം ദൈവികമാകുമോ ?
ഇല്ല. ദൈവികമാണെന്ന വെറുമൊരു അവകാശവാദം കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ഗ്രന്ഥം ദൈവികമാവുകയില്ല. തർക്കശാസ്ത്രപരമായ വീക്ഷണത്തിൽ, ഒരു ഗ്രന്ഥം ദൈവികമാണെന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ അത് പ്രാഥമികമായി രണ്ട് നിബന്ധനകൾ പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒന്നാമത്തേത്, ആ ഗ്രന്ഥം സ്വയമോ അതുമായി വന്ന പ്രവാചകനോ അത് ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന വ്യക്തമായ അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ചിരിക്കണം എന്നതാണ്. വാദമില്ലാത്ത കേസിൽ സാക്ഷികൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ലാത്തതുപോലെ, ഒരു ഗ്രന്ഥം അതിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിൽ സ്വയം ദൈവികത അവകാശപ്പെടാതിരിക്കുകയും എന്നാൽ അനുയായികൾ അതിൽ ദൈവികത ആരോപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് യുക്തിസഹമല്ല. ഖുർആൻ ഒഴികെയുള്ള മിക്ക ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇത്തരമൊരു മൗലികമായ വാദത്തിന്റെ അഭാവം കാണാം. രണ്ടാമത്തെ നിബന്ധന, ഉന്നയിക്കപ്പെട്ട അവകാശവാദം ശരിയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനുള്ള വ്യക്തമായ 'തെളിവ്' നൽകുക എന്നതാണ്. ഖുർആൻ കേവലം അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കുക മാത്രമല്ല, അത് പരിശോധിക്കാനുള്ള കൃത്യമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ കൂടി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
ഖുർആൻ അതിന്റെ വചനങ്ങളിലൂടെത്തന്നെ സർവ്വലോക രക്ഷിതാവിൽ നിന്നുള്ള ഗ്രന്ഥമാണിതെന്ന് ആവർത്തിച്ച് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. "ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവതരണം സർവ്വലോക രക്ഷിതാവിങ്കൽ നിന്നാകുന്നു, ഇതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല" (32: 2) എന്ന പ്രഖ്യാപനം അതിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ സാക്ഷ്യമാണ്. ഖുർആൻ ഉന്നയിക്കുന്ന ഈ അവകാശവാദം വെറുമൊരു വാക്കിലൊതുങ്ങുന്നില്ല; മറിച്ച് അത് പരീക്ഷിക്കാനുള്ള വെല്ലുവിളികളും ഖുർആൻ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. "ഇതുപോലെയുള്ള ഒരു അധ്യായമെങ്കിലും നിങ്ങൾ കൊണ്ടുവരിക" (2: 23) എന്ന വെല്ലുവിളി പതിനാല് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആർക്കും മറികടക്കാൻ സാധിക്കാതെ നിലനിൽക്കുന്നത് ഖുർആന്റെ നിസ്തുലതയ്ക്ക് തെളിവാണ്. വൈരുദ്ധ്യങ്ങളില്ലാത്തതും ശാസ്ത്രീയവും ചരിത്രപരവുമായ സത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന് മാത്രമേ ഇത്തരമൊരു വെല്ലുവിളി സധൈര്യം ഉയർത്താൻ സാധിക്കൂ.
ദൈവികമാണെന്ന അവകാശവാദത്തെ പരീക്ഷിക്കാനായി "അത് അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരുടെ പക്കൽ നിന്നുള്ളതായിരുന്നെങ്കിൽ അവരതിൽ ധാരാളം വൈരുദ്ധ്യം കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു" (4:82) എന്ന തത്ത്വം ഖുർആൻ തന്നെ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. കൂടാതെ, മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ ഒരു കൃതിക്കും അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയാത്തവിധം കാലാതീതമായ സംരക്ഷണവും ഖുർആനുണ്ട്. "നാം തന്നെയാണ് ഈ ഉൽബോധനം അവതരിപ്പിച്ചത്, നാം തന്നെ അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യും" (15: 9) എന്ന വാഗ്ദാനം ഇന്നും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ലോകത്തിന് മുന്നിലുണ്ട്. ലോകത്തിന്റെ ഏത് ഭാഗത്തുള്ള ഖുർആൻ പരിശോധിച്ചാലും അതിലെ ഒരു അക്ഷരത്തിന് പോലും മാറ്റമില്ല എന്നത് അത്ഭുതകരമായ സംരക്ഷണമാണ്.
ഖുർആന്റെ ദൈവികത ആധുനിക കാലത്തെ ശാസ്ത്രീയവും ചരിത്രപരവുമായ വിജ്ഞാനങ്ങളോട് പൂർണ്ണമായും യോജിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അക്ഷരാഭ്യാസമില്ലാത്ത ഒരു വ്യക്തിയിലൂടെ ഇത്രയും ഗാംഭീര്യമുള്ള സാഹിത്യവും നീതിപൂർവ്വമായ നിയമങ്ങളും ലോകത്തിന് ലഭിച്ചത് അത് അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള വെളിപാടായതിനാലാണ്. അധികാരമോ സമ്പത്തോ മോഹിക്കാതെ, അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതൻ എന്ന നിലയിൽ മുഹമ്മദ് നബി (സ) ഈ സന്ദേശം എത്തിച്ചുകൊടുത്തു എന്നത് പ്രവാചകന്റെ നിസ്വാർത്ഥതയ്ക്കും സത്യസന്ധതയ്ക്കും തെളിവാണ്. സ്വന്തം ബുദ്ധിയെയും യുക്തിയെയും തട്ടിയുണർത്തി തന്റെ വാദം ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ലോകത്തിലെ ഏക ഗ്രന്ഥവും ഖുർആൻ തന്നെയാണ്. ഈ വസ്തുതകളെല്ലാം ചേർത്തു വായിക്കുമ്പോൾ, ഖുർആൻ സ്വയം നടത്തുന്ന ദൈവികമെന്ന അവകാശവാദം തികച്ചും സത്യസന്ധമാണെന്നും മറ്റ് ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് അതിനെ വേറിട്ടുനിർത്തുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണെന്നും ബോധ്യപ്പെടും.
തിമോത്തെയോസ് 3:16-ല് ബൈബിള് ദൈവവചനമാണെന്ന് പറയുന്നുണ്ടല്ലോ. ഇതിന്റെ വിവക്ഷയെന്താണ് ?
ബൈബിൾ ദൈവവചനമാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ പലപ്പോഴും മിഷണറിമാർ ആധാരമാക്കാറുള്ള വചനമാണ് 2 തിമൊത്തെയോസ് 3: 16. "വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളെല്ലാം ദൈവനിവേശിതമാണ്..." എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഈ വാക്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ പഴയതും പുതിയതുമായ നിയമപുസ്തകങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഇന്നത്തെ ബൈബിളിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു അവകാശവാദമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണം അതിന്റെ കാലഗണന തന്നെയാണ്. പുതിയ നിയമത്തിലെ 27 പുസ്തകങ്ങളിൽ ആദ്യമായി രചിക്കപ്പെട്ടവ പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളാണ്. ക്രിസ്താബ്ദം 40-നും 60-നുമിടയിലാണ് ഇവ രചിക്കപ്പെട്ടതെന്നാണ് പണ്ഡിതാഭിപ്രായം. പൗലോസ് ഈ കത്തെഴുതുന്ന സമയത്ത് നാം ഇന്ന് കാണുന്ന സുവിശേഷങ്ങളോ പുതിയ നിയമത്തിലെ മറ്റ് ഗ്രന്ഥങ്ങളോ പൂർണ്ണമായി രചിക്കപ്പെടുകയോ ഇന്നത്തെ രൂപത്തിൽ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല.
രണ്ടാമതായി, ഈ വചനത്തിലെ 'വിവക്ഷ' അല്ലെങ്കിൽ ഉദ്ദേശ്യം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പൗലോസ് ഈ വചനം പറയുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വാക്യത്തിൽ (3: 15) പറയുന്നത് "രക്ഷപ്രാപിക്കാൻ നിന്നെ പ്രബോധിപ്പിക്കുന്ന വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങൾ ബാല്യം മുതലേ നിനക്ക് പരിചയമുണ്ടല്ലോ" എന്നാണ്. തിമൊത്തെയോസ് തന്റെ ബാല്യത്തിൽ പഠിച്ചത് തീർച്ചയായും പഴയനിയമ ലിഖിതങ്ങളാണ്; കാരണം അന്ന് പുതിയ നിയമം നിലവിലില്ല. അതിനാൽ, പൗലോസ് 'ദൈവനിവേശിതം' എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത് തിമൊത്തെയോസ് കുട്ടിക്കാലം മുതൽ പഠിച്ച ആ പഴയനിയമ ലിഖിതങ്ങളെയാണ്. ഇത് പിൽക്കാലത്ത് മാത്രം രൂപപ്പെട്ട ഇന്നത്തെ ബൈബിളിനെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതല്ല എന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു.
കൂടാതെ, പൗലോസ് സൂചിപ്പിച്ച ഈ വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളുടെ ലഭ്യത ഇന്ന് വലിയൊരു തർക്കവിഷയമാണ്. അദ്ദേഹം പരാമർശിച്ച ആ മൂലലിഖിതങ്ങൾ ഇന്ന് അതിന്റെ ശുദ്ധമായ രൂപത്തിൽ ലോകത്ത് ലഭ്യമാണോ എന്നത് സംശയാസ്പദമാണ്. ബൈബിളിന്റെ ഭാഗമല്ലാത്തതോ അല്ലെങ്കിൽ ബൈബിൾ പൂർണ്ണമാകുന്നതിന് മുമ്പ് നിലനിന്നിരുന്നതോ ആയ ഏതോ ലിഖിതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ ഒരു നിരീക്ഷണം മാത്രമാണിത്. ഇതിനെ ബൈബിളിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള ദൈവിക അവകാശവാദമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്.
ഖുർആൻ അതിന്റെ വചനങ്ങളിലൂടെ ആവർത്തിച്ചു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ "ഇത് അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ളതാണ്" എന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു നേരിട്ടുള്ള അവകാശവാദം ബൈബിളിൽ ഒരിടത്തും കാണാൻ കഴിയില്ല. പൗലോസ് ഒരു വ്യക്തിക്ക് എഴുതിയ കത്തിലെ പരാമർശത്തെ മുഴുവൻ വേദപുസ്തകത്തിന്റെയും ദൈവികതയ്ക്കുള്ള തെളിവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് തർക്കശാസ്ത്രപരമായി നിലനിൽക്കുന്നതല്ല. ബൈബിൾ പിൽക്കാലത്ത് സഭകൾ തീരുമാനിച്ച പുസ്തകങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണെന്നിരിക്കെ, അതിനുമുമ്പ് എഴുതപ്പെട്ട ഒരു ലേഖനത്തിലെ വരികൾ എങ്ങനെയാണ് ആ സമാഹാരത്തിന് മുഴുവൻ ബാധകമാവുക എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ, വിശുദ്ധ ലിഖിതങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പൗലോസിന്റെ പരാമർശം പൗലോസിന്റെ ലേഖനത്തിന് മുമ്പ് പ്രചാരത്തിലിരുന്ന ഏതോ ഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ളത് മാത്രമാണ്. ആ ഗ്രന്ഥങ്ങളാകട്ടെ ഇന്ന് അവയുടെ യഥാർത്ഥ രൂപത്തിൽ ലഭ്യവുമല്ല. ഈ വസ്തുതകൾ മനസ്സിലാക്കാതെ 2 തിമൊത്തെയോസ് 3: 16-നെ ബൈബിളിന്റെ ദൈവികതയ്ക്കുള്ള സാക്ഷ്യമായി കാണുന്നത് അപൂർണ്ണവും തെറ്റായതുമായ നിഗമനങ്ങളിലേക്കേ നയിക്കുകയുള്ളൂ.
ഖുർആനല്ലാത്ത മറ്റു വേദങ്ങളും ദൈവികമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നില്ലേ ?
ഇല്ല എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. ലോകത്തുള്ള പ്രമുഖ മതഗ്രന്ഥങ്ങളെല്ലാം പരിശോധിച്ചാൽ, അവയൊന്നും തന്നെ ഖുർആനെപ്പോലെ സ്പഷ്ടമായും നേരിട്ടും അവ ദൈവപ്രോക്തമാണെന്ന് ഉള്ളടക്കത്തിൽ സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് കാണാം. പലപ്പോഴും അനുയായികൾ ആ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ദൈവികത ആരോപിക്കുകയോ പിൽക്കാലത്ത് ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ട ചരിത്ര വിവരണങ്ങളെ വേദങ്ങളായി സ്വീകരിക്കുകയോ ആണ് ചെയ്യുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ബൈബിൾ പരിശോധിച്ചാൽ അത് പ്രവാചകന്മാരുടെ ചരിത്രവും ശിഷ്യന്മാരുടെ ലേഖനങ്ങളുമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ "ബഹുമാനപ്പെട്ട തെയോഫിലോസിനോട്..." എന്ന് ഒരു വ്യക്തിക്ക് കത്തെഴുതുന്ന ശൈലിയിലാണ്; താൻ എഴുതുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ വചനമാണെന്ന് ലൂക്കോസ് അവിടെ അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. ബൈബിളിലെ മറ്റ് പുസ്തകങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന് പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ) ഒരു വ്യക്തി മറ്റൊരു വ്യക്തിക്കോ സഭയ്ക്കോ എഴുതുന്ന കത്തുകളോ അല്ലെങ്കിൽ ചരിത്ര സംഭവങ്ങളുടെ വിവരണങ്ങളോ ആണ്. അവിടെ ഗ്രന്ഥം അതിന്റെ ഉറവിടം ദൈവമാണെന്ന് സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല.
അതുപോലെ ഹൈന്ദവ വേദങ്ങളെയും ഉപനിഷത്തുകളെയും 'ശ്രുതികൾ' എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, ഓരോ സൂക്തവും ഇന്ന പ്രവാചകന് ദൈവം നേരിട്ട് നൽകിയതാണെന്ന് അവയ്ക്കുള്ളിൽ വ്യക്തമായ അവകാശവാദമില്ല. പിൽക്കാല പണ്ഡിതന്മാരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളാണ് അവയെ ദൈവികമാക്കുന്നത്. ഭഗവദ്ഗീതയുടെ കാര്യമെടുത്താൽ, അത് മഹാഭാരതം എന്ന ഇതിഹാസത്തിലെ ഒരു ഭാഗമാണ്. ശ്രീകൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനനോട് സംസാരിക്കുന്ന രൂപത്തിലാണ് ഇതിന്റെ ഘടനയെങ്കിലും, ഈ പുസ്തകം മൊത്തത്തിൽ ഒരു വേദഗ്രന്ഥമായി ദൈവം അവതരിപ്പിച്ചതാണെന്ന് അതിൽ പറയുന്നില്ല. മറിച്ച്, സഞ്ജയൻ ധൃതരാഷ്ട്രരോട് യുദ്ധവിശേഷങ്ങൾ വിവരിക്കുന്ന രൂപത്തിലാണ് ഗീതയുടെ ആഖ്യാനശൈലി. ബുദ്ധമത ഗ്രന്ഥങ്ങളായ തൃപിടകങ്ങളുടെ കാര്യമെടുത്താൽ, അവ ബുദ്ധന്റെ വചനങ്ങൾ പിൽക്കാലത്ത് ശിഷ്യന്മാർ ക്രോഡീകരിച്ചതാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്; അവയിലൊന്നും തന്നെ ഇതൊരു ദൈവിക വെളിപാടാണെന്ന വാദമില്ല. ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം വ്യത്യസ്തമായി, നേരിട്ടും വ്യക്തമായും "ഇത് ലോകരക്ഷിതാവിൽ നിന്നുള്ളതാണ്" എന്ന് സ്വയം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന ഏക ഗ്രന്ഥം ഖുർആൻ മാത്രമാണ്.
ഖുർആന്റെ സവിശേഷത അത് സംസാരിക്കുന്നത് ഒന്നാം പുരുഷനിൽ (First Person) ആണ് എന്നതാണ്. അതായത്, അല്ലാഹു മനുഷ്യരോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയാണ് ഖുർആനിലുള്ളത്. "പറയുക", "ഓ മനുഷ്യരേ", "വിശ്വസിച്ചവരേ" തുടങ്ങിയ അഭിസംബോധനകളിലൂടെ സ്രഷ്ടാവ് സൃഷ്ടികളോട് സംവദിക്കുന്നു. മറ്റ് ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും "ദൈവം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു" അല്ലെങ്കിൽ "പ്രവാചകൻ ഇപ്രകാരം ചെയ്തു" എന്ന രീതിയിലുള്ള മൂന്നാം പുരുഷ (Third Person) വിവരണങ്ങളാണ് ഉള്ളത്. ഖുർആൻ കേവലം അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കുക മാത്രമല്ല, അത് ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതല്ലെങ്കിൽ അതിൽ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു എന്ന വെല്ലുവിളിയും (4: 82) മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു മൗലികമായ വ്യത്യാസം ഖുർആനെ മറ്റ് എല്ലാ മതഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്നും വേറിട്ടുനിർത്തുകയും അതിന്റെ ദൈവികതയെ അനിഷേധ്യമായി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഖുർആൻ സ്വയം ദൈവികമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടോ ?
അതെ. വിശുദ്ധ ഖുർആൻ അത് സർവ്വലോക രക്ഷിതാവായ അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള വെളിപാടാണെന്ന വസ്തുത ആവർത്തിച്ച് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുണ്ട്. ലോകത്തുള്ള മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥവും ഇത്രത്തോളം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അതിന്റെ ദൈവികതയെക്കുറിച്ച് അവകാശവാദം ഉന്നയിക്കുന്നില്ല. ചില ഉദാഹരണങ്ങളാണ് താഴെ:
"ഈ ഖുർആൻ അല്ലാഹു അല്ലാത്ത മറ്റൊരാളാലും കെട്ടിച്ചമയ്ക്കപ്പെടാവുന്നതല്ല. മറിച്ച് അതിന്റെ മുമ്പുള്ളതിനെ സത്യപ്പെടുത്തുന്നതും, ആ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ (ദൈവിക നിയമങ്ങളുടെ) വിശദീകരണവുമാകുന്നു അത്. അതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല, അത് സർവ്വലോക രക്ഷിതാവിങ്കൽ നിന്നുള്ളതാകുന്നു."(10: 37)
"തീർച്ചയായും ഇത് മാന്യനായ ഒരു ദൂതൻ കൊണ്ടുവന്ന സന്ദേശമാകുന്നു. ഇതൊരു കവിയുടെ വാക്കല്ല, വളരെ കുറച്ചേ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നുള്ളൂ. ഇതൊരു ജ്യോത്സ്യന്റെ വാക്കുമല്ല, വളരെ കുറച്ചേ നിങ്ങൾ ആലോചിക്കുന്നുള്ളൂ. ഇത് ലോകരക്ഷിതാവിങ്കൽ നിന്ന് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതാകുന്നു."(69: 40-43)
"ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവതരണം സർവ്വലോക രക്ഷിതാവിങ്കൽ നിന്നാകുന്നു. ഇതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല" (32: 2)
"ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവതരണം പ്രതാപശാലിയും യുക്തിമാനുമായ അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്നാകുന്നു."(39: 1)
"തീർച്ചയായും ഇത് ലോക രക്ഷിതാവ് അവതരിപ്പിച്ചത് തന്നെയാകുന്നു" (26: 192)
"പ്രതാപിയും കരുണാനിധിയുമായിട്ടുള്ളവൻ അവതരിപ്പിച്ചതത്രേ ഇത്" (36: 5)
ഖുർആനിൽ നൂറിലധികം സ്ഥലങ്ങളിൽ ഈ ഗ്രന്ഥം അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് ആവർത്തിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. ഇത്രയധികം തവണ ഒരു ഗ്രന്ഥം സ്വന്തം മൗലികതയെക്കുറിച്ച് ലോകത്തോട് സംവദിക്കുന്നത് അത്യപൂർവ്വമാണ്. താൻ സ്വന്തമായി പറയുന്നതല്ല, മറിച്ച് തനിക്ക് നൽകപ്പെട്ട വെളിപാടാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാൻ പ്രവാചകനോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന വചനങ്ങളുമുണ്ട് (10: 15). ഈ സത്യസന്ധത ഖുർആന്റെ അവകാശവാദത്തിന് വലിയ ബലം നൽകുന്നു. കേവലം ദൈവികമാണെന്ന് പറയുക മാത്രമല്ല, അത് തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ ലോകത്തോട് വെല്ലുവിളിക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ഈ അവകാശവാദം വെറുമൊരു വാദമല്ലെന്ന് ഖുർആൻ തെളിയിക്കുന്നു.