​ചരിത്രത്തിന്റെ വിതാനങ്ങളിൽ സംസ്കാരങ്ങൾ ഉദിച്ചുയരുകയും അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ചില വാക്കുകൾ നിത്യതയുടെ ഭാരം പേറുന്നു. അവ വെറും പദങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെ ദർശിക്കുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ പ്രസരണങ്ങളാണ്. അത്തരമൊരു ഉന്നതമായ പദമാണ് ജിഹാദ്. ഇത് യുദ്ധക്കളങ്ങളിലെ രക്തച്ചൊരിച്ചിലിലല്ല, മറിച്ച് ആത്മശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും സത്യത്തിന്റെയും ആത്മീയ ഉന്നതിയുടെയും പൂന്തോട്ടങ്ങളിലാണ് ജന്മമെടുത്തത്. അധിനിവേശത്തിലല്ല മനസാക്ഷിയിലാണ് ഇതിന്റെ വേരുകൾ; അക്രമത്തിലല്ല മഹിതമായ സദ്ഗുണങ്ങളിലാണ് ഇതിന്റെ നിലനിൽപ്പ്. എങ്കിലും നിർഭാഗ്യവശാൽ തെറ്റായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെ പുകപടലങ്ങൾ ഈ സംജ്ഞയുടെ സുഗന്ധത്തെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. ലോകം കാഴ്ചകളിൽ ഭ്രമിക്കുകയും ഭയത്തിന് അടിമപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ആത്മീയമായ ആ സംഗീതം വിനാശത്തിന്റെ വിലാപഗീതമായി തെറ്റായി വായിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഈ വികലീകരണം അംഗീകരിക്കാനാവില്ല, അതൊരു വ്യാജനിർമ്മിതി മാത്രമാണ്. പരമമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിനും ആത്മാവിനും ദാഹിക്കുന്നവർക്കും ഇരുളിൽ തപ്പുന്നവർക്കുമായി ഈ മിഥ്യാധാരണകൾ അഴിച്ചുമാറ്റപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.
​ഈ പ്രകാശം പരത്തുന്ന വിവരണം വെറുമൊരു നിഷേധമല്ല, മറിച്ച് സത്യത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനമാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ദുരുപയോഗം ചെയ്യപ്പെട്ട് മങ്ങിപ്പോയ ഒരു സങ്കൽപ്പത്തെ ബുദ്ധിപരമായും ആത്മീയമായും വീണ്ടെടുക്കുന്ന അതുല്യമായ ശ്രമമാണിത്. സമൂഹത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അറിവിന്റെ ഒരു തീർത്ഥാടനം. ഖുർആനിക വെളിപാടുകളിലൂടെയും പ്രവാചക വചനങ്ങളിലൂടെയും പണ്ഡിത ചിന്തകളിലൂടെയും നമുക്കിതിനെ പുനർദർശനം ചെയ്യാം. ജിഹാദ് എന്നത് വാളുകളുടെ കൂട്ടിമുട്ടലല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയമായ ഉന്നതാരോഹണമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാം. അജ്ഞതയാൽ മലിനമാക്കപ്പെടുകയും കുപ്രചരണങ്ങളാൽ വിഷലിപ്തമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ദൈവിക പദങ്ങളിൽ ഇതിനോളം ക്രൂരമായി വേട്ടയാടപ്പെട്ട മറ്റൊന്നില്ല. ഉന്നതിയുടെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും കൽപ്പനയായി ആകാശലോകത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്ന ഈ വാക്ക് രാഷ്ട്രീയ ചൂഷണത്തിന്റെയും മാധ്യമ വികലീകരണത്തിന്റെയും ചതുപ്പുകളിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെട്ടു. തെറ്റായ ധാരണകളുടെ ചാരത്തിൽ നിന്ന് ഈ വിശുദ്ധ സങ്കൽപ്പത്തെ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. രക്തച്ചൊരിച്ചിലിന്റെയല്ല, മറിച്ച് ആത്മീയമായ വികാസത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥയായാണ് സർവ്വശക്തൻ ഇതിനെ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ളത്. വിശുദ്ധ ഖുർആൻ മുപ്പതിലധികം തവണ ഈ പദം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് ശാരീരികമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകളെ അർത്ഥമാക്കുന്നത് അപൂർവ്വമായി മാത്രമാണ്. പകരം സ്വന്തം ഇച്ഛകളോടും സമ്പത്തോടും ബുദ്ധിയോടും നടത്തുന്ന പോരാട്ടമാണത്. നീതിക്കും ദൈവസാമീപ്യത്തിനുമായുള്ള പരിശ്രമമാണത്.
​وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا ۚ وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ (العنكبوت: 69)
​നമ്മുടെ മാർഗ്ഗത്തിൽ പരിശ്രമിക്കുന്നവരാരോ അവർക്ക് നമ്മുടെ വഴികൾ നാം കാട്ടിക്കൊടുക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. തീർച്ചയായും അല്ലാഹു സദ്‌വൃത്തരോടൊപ്പമാകുന്നു എന്ന ഈ വചനത്തിൽ ജിഹാദ് എന്നത് ദൈവിക ജ്ഞാനത്തിലേക്കും ശാശ്വതമായ മാർഗ്ഗദർശനത്തിലേക്കുമുള്ള പ്രവേശനകവാടമാണ്. അത് കീഴടക്കലോ സംഘർഷമോ അല്ല. ദൈവപ്രീതിക്കായി കൊതിക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ഉദാത്തമായ പ്രതിധ്വനിയാണത്. മക്കൾ ഉറങ്ങുമ്പോൾ പ്രഭാതത്തിന് മുൻപേ എഴുന്നേറ്റ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന മാതാവിലും, പരീക്ഷാ വേളകളിൽ വഴിവിട്ട മാർഗ്ഗങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയിലും ഈ പോരാട്ടമുണ്ട്. അധ്വാനത്തിലൂടെയും സത്യസന്ധതയിലൂടെയും ഹലാലായ ഉപജീവനം തേടുന്ന പിതാവിലും, വാർദ്ധക്യമെത്തിയ മാതാപിതാക്കളെ ആദരിക്കുന്ന മക്കളിലും ജിഹാദ് ദൃശ്യമാണ്. ബദ്‌റിന്റെ ചരിത്രഭൂമിയിൽ നാം കാണുന്നത് കേവലമൊരു സൈനിക നീക്കമല്ല, മറിച്ച് സത്യവും അസത്യവും തമ്മിലുള്ള പ്രപഞ്ചപരമായ വേർതിരിക്കലാണ്. റമദാനിലെ ഈ പുണ്യ ദിനം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് എണ്ണത്തിൽ കുറവായവർ ആത്മബലം കൊണ്ട് അക്രമത്തെ പ്രതിരോധിക്കുമ്പോൾ ജിഹാദ് അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തുന്നു എന്നാണ്. ഭൗതികമായ ആയുധബലത്തേക്കാൾ ആത്മീയമായ ഉറപ്പാണ് വിജയത്തിന്റെ ആധാരമെന്ന് ബദ്‌ർ പഠിപ്പിക്കുന്നു. പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബി ﷺ ഒരിക്കൽ ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ അനുചരന്മാരോട് പറഞ്ഞു. നാം ചെറിയ ജിഹാദിൽ നിന്ന് വലിയ ജിഹാദിലേക്ക് മടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
​رَجَعْنَا مِنَ الْجِهَادِ الْأَصْغَرِ إِلَى الْجِهَادِ الْأَكْبَرِ
​പ്രകാശമാനമായ ആത്മാവും നിഴലുകൾ നിറഞ്ഞ അഹന്തയും തമ്മിലുള്ള നിത്യമായ ഏറ്റുമുട്ടലാണ് വലിയ ജിഹാദ്. അഹങ്കാരത്തെ മെരുക്കാനും കോപത്തെ നിശബ്ദമാക്കാനും അസൂയയെ തോൽപ്പിക്കാനും വഞ്ചനയെ കീഴടക്കാനും നടത്തുന്ന ആജീവനാന്ത പരിശ്രമം. ഇത് ആത്മീയമാണ്; നിശബ്ദവും അദൃശ്യവുമാണെങ്കിലും ദൈവിക പ്രതിഫലത്താൽ അലംകൃതമാണത്. ബദ്‌റിലെ പോരാളികൾ ശാരീരികമായ ഏറ്റുമുട്ടലിന് മുൻപേ തങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ദൈവസമർപ്പണത്തിലൂടെ സംസ്കരിച്ചെടുത്തിരുന്നു. ആ ആന്തരികമായ വിജയമാണ് ബാഹ്യമായ വിജയത്തിന് നിദാനമായത്. വിശ്വാസികൾ ഒത്തുചേർന്ന് സമൂഹത്തെ നന്മയിലേക്ക് ഉയർത്തുമ്പോഴാണ് സാമൂഹികമായ വിതാനം വികസിക്കുന്നത്. വിസ്മരിക്കപ്പെട്ട ഗ്രാമങ്ങളിൽ വിദ്യാലയങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നവരിലും പ്രളയകാലത്ത് വിശക്കുന്നവർക്ക് അന്നമെത്തിക്കുന്ന സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരിലും ഈ നന്മയുണ്ട്. യുദ്ധഭൂമിയിൽ പാവപ്പെട്ടവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്ന ഡോക്ടർമാരും ആത്മീയ സത്യങ്ങൾ പകർന്നുനൽകുന്ന അധ്യാപകരും കാരുണ്യത്തിന്റെ പോരാളികളാണ്. ധീരതയോടും കൂടി സമൂഹത്തെ പരിഷ്കരിക്കാനുള്ള സുഗന്ധപൂരിതമായ പരിശ്രമമാണ് സാമൂഹിക ജിഹാദ്. സ്വേച്ഛാധിപതികൾക്ക് മുന്നിൽ വിറയ്ക്കാത്ത ശബ്ദവും നീതിക്കായി ഒഴുകുന്ന പേനയും അനാഥരെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന കരങ്ങളും ഇതിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്. വിദ്വേഷത്തിന് മുകളിൽ ക്ഷമയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ജനതയെ ഒന്നിച്ചുനിർത്തിയ മഹാൻമാരിലൂടെ ഇതിന്റെ ചൈതന്യം പ്രകാശിച്ചു. മാനവികതയുടെ നിശബ്ദ സേവകർ അനാഥരെ പരിപാലിച്ചപ്പോഴും പ്രതിഭകൾ ശാസ്ത്രത്തെയും യുക്തിയെയും പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ചപ്പോഴും പരിവർത്തനത്തിന്റെ ആയുധമായി അവരുടെ ജ്ഞാനം മാറി.
​وَجَاهَدُوا فِي اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ ۚ هُوَ اجْتَبَاكُمْ (الحج: 78)
​അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ അവൻ അർഹിക്കുന്ന വിധത്തിൽ നിങ്ങൾ ജിഹാദ് ചെയ്യുക; അവൻ നിങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. ഈ പരിശ്രമം ആക്രമണാത്മകമല്ല മറിച്ച് മഹിതവും പരിഷ്കരണാത്മകവുമാണ്. ഇമാം ഗസ്സാലി ഇതിനെ ദൈവിക സാമീപ്യത്തിലേക്കുള്ള ഉദാത്തമായ വാതിലെന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയുടെ മുന്നിൽ സത്യം വിളിച്ചുപറയുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമമെന്ന് ഇബ്നു തൈമിയ്യ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. പൊതുനീതിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം വലിയ പുണ്യമാണെന്ന് ഇമാം ശാഫി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഖുർആൻ യുദ്ധം എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നത് കൃത്യമായ അതിർവരമ്പുകളോടെയും പ്രതിരോധപരമായ സാഹചര്യങ്ങളിലുമാണ്.
​أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا (الحج: 39)
​യുദ്ധത്തിന് ഇരയാകുന്നവർക്ക് അവർ അക്രമിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ അനുവാദം നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴും ലക്ഷ്യം സമാധാനമാണ് അധികാരമല്ല. അല്ലാഹു മനുഷ്യരിൽ ചിലരെ ചിലരെക്കൊണ്ട് തടുക്കുന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ലോകത്തെ ആരാധനാലയങ്ങളെല്ലാം തകർക്കപ്പെടുമായിരുന്നു എന്ന് ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ബദ്‌റിലെ പോരാട്ടം നീതിനിഷേധത്തിനെതിരെയുള്ള ഒരു അനിവാര്യമായ പ്രതിരോധമായിരുന്നു. അത് വ്യക്തിപരമായ വിദ്വേഷത്തിനോ അധിനിവേശത്തിനോ വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല മറിച്ച് സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ മോചനത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു.
​وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ (الحج: 40)
​ഇസ്‌ലാമോഫോബിയ ഇതിന്റെ വിശുദ്ധിയെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും അതിനെ ഒരു ഭീഷണിയായി ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് അബദ്ധത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതല്ല മറിച്ച് ആസൂത്രിതമായ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തലാണ്. അടിച്ചമർത്തുന്നവരുടെ സിംഹാസനങ്ങളെ ഇളക്കുന്ന ഇത്രയും മഹത്തായ ഒരു സങ്കൽപ്പത്തെ ഭയത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കടിയിൽ കുഴിച്ചുമൂടേണ്ടത് അവരുടെ ആവശ്യമാണ്. ജിഹാദിനെ വീണ്ടെടുക്കുക എന്നത് കേവലം ഭാഷാപരമായ പ്രവൃത്തിയല്ല മറിച്ച് ധാർമ്മികമായ ഒരു വിപ്ലവമാണ്.
​وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ (البقرة: 143)
​അപ്രകാരം നാം നിങ്ങളെ ഒരു മധ്യവർത്തി സമൂഹമാക്കിയിരിക്കുന്നു നിങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്ക് സാക്ഷികളായിരിക്കാൻ വേണ്ടി. മിതത്വത്തിന്റെ ഒരു പദവി മാത്രമല്ല മറിച്ച് ഒരു ആഗോള ദൗത്യമാണത്. അങ്ങേയറ്റത്തെ തീവ്രതകൾക്കിടയിലുള്ള നീതിയുടെ അച്ചുതണ്ടായി മുസ്ലിം സമുദായത്തെ ഇത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. വിശ്വാസം പെരുമാറ്റം ബുദ്ധി സാമ്പത്തികം സാമൂഹിക ക്രമം എന്നിവയിലെല്ലാം ഇത് തുലനാവസ്ഥ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അധീശത്വത്തിലൂടെയല്ല മറിച്ച് ധാർമ്മിക മാതൃകകളായി ജീവിച്ചുകൊണ്ട് മാനവികതയ്ക്ക് സാക്ഷികളാവുക എന്ന വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമാണിത്.
​كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ (المائدة: 8)
​അല്ലാഹുവിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരും നീതിക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നവരുമാകുക. ഇവിടെ ഖുർആൻ നീതിയെ കേവലം ഒരു കൽപ്പനയായിട്ടല്ല മറിച്ച് ദൈവദാസത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഉയർത്തുന്നത്. സമ്പത്തിനോ ഗോത്രത്തിനോ വേണ്ടിയല്ല മറിച്ച് സർവ്വശക്തനായ ദൈവത്തിന് വേണ്ടി ഉറച്ചുനിൽക്കുക എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. അഴിമതിയുടെ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിൽ ഓരോ വിശ്വാസിയും നീതിയുടെ മെഴുകുതിരിയായി മാറണം. ഇതാണ് ആത്മീയ അടിത്തറ.
​كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (آل عمران: 110)
​മനുഷ്യവംശത്തിനുവേണ്ടി നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഉത്തമ സമുദായമാകുന്നു നിങ്ങൾ. ഈ ഉന്നതപദവി ഒരു അംഗീകാരമല്ല മറിച്ച് വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. നന്മ കൽപ്പിക്കുകയും തിന്മ തടയുകയും അല്ലാഹുവിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ദൗത്യത്തിലൂടെയാണ് ഈ ശ്രേഷ്ഠത കൈവരുന്നത്. അഹങ്കാരത്തിലേക്കല്ല മറിച്ച് പരോപകാരത്തിലേക്കാണ് ഈ വചനം നമ്മെ വിളിക്കുന്നത്. മിഥ്യയുടെ മൂടുപടങ്ങൾ നീങ്ങുകയും സത്യം സൂര്യപ്രകാശം പോലെ തെളിയുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ വിമുഖത കാട്ടിയവർ പോലും പറയും.
​رُبَّمَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ كَانُوا مُسْلِمِينَ (الحجر: 2)
​സത്യനിഷേധികൾ തങ്ങൾ മുസ്ലിംകളായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് കൊതിച്ചുപോകുന്ന ഒരു സമയം വരാനുണ്ട്. ഇതാണ് ജിഹാദ്; വിനാശത്തിന്റെ വാളല്ല മറിച്ച് ആത്മീയമായ സംഗീതമാണ്. വെറുപ്പിന്റെ ഗർജ്ജനമല്ല വിശുദ്ധമായ അനുരാഗത്തിന്റെ സ്പന്ദനമാണ്. ജീവിതത്തെ തകർക്കലല്ല മറിച്ച് അർത്ഥവത്തായ ജീവിതത്തിന്റെ പുനർജനിയാണത്. നമ്മുടെ പരിശ്രമങ്ങൾ ആത്മാർത്ഥതയുള്ളതാകട്ടെ. നമ്മുടെ ആത്മാവുകൾ ദൈവസാമീപ്യത്താൽ വിടരട്ടെ. അല്ലാഹുവിന്റെ സിംഹാസനത്തിന്റെ തണലിൽ നമ്മുടെ ഈ പോരാട്ടം നമുക്ക് കിരീടമായി മാറട്ടെ.
​ബദ്‌ർ ദിനത്തെ നാം സ്മരിക്കുമ്പോൾ അത് കേവലം ഒരു ചരിത്ര പാഠമല്ല മറിച്ച് ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും സമകാലികമായ ബാധ്യതകളുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. ആ പുണ്യദിനത്തിന്റെ സ്മരണകൾ പുതുക്കുമ്പോൾ നാം ഓരോരുത്തരും വർത്തമാനകാലത്തെ നമ്മുടെ ദൗത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാകേണ്ടതുണ്ട്. ബദ്‌റിലെ പോരാളികൾ അന്ന് മണലാരണ്യത്തിൽ കുറിച്ച ആത്മബലം ഇന്ന് നാം നമ്മുടെ അറിവിലൂടെയും സാമൂഹിക സേവനത്തിലൂടെയും ആത്മസംസ്കരണത്തിലൂടെയും ആവിഷ്കരിക്കണം. ഈ യുഗത്തിലെ സമരം എന്നത് അറിവിനെ ആയുധമാക്കുന്നതും അനീതിക്കെതിരെ പതറാത്ത ശബ്ദമാകുന്നതും ആധുനിക ലോകത്തെ പ്രലോഭനങ്ങളിൽ വീഴാതെ ആത്മീയ വിശുദ്ധി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുമാണ്. ആത്യന്തികമായ വിജയം സത്യസന്ധതയ്ക്കും സമർപ്പണത്തിനുമുള്ളതാണ്. നിത്യതയുടെ ആ ലോകത്ത് മാലാഖമാരുടെ സ്വരം ഇപ്രകാരം മുഴങ്ങും.
​هَٰذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ ۚ (المائدة: 119)
​സത്യവാൻമാർക്ക് തങ്ങളുടെ സത്യസന്ധത ഉപകരിക്കുന്ന ദിവസമാണിത്. സത്യസന്ധരായ മനുഷ്യർ സത്യസ്വരൂപനായവന്റെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് നടത്തുന്ന മഹത്തായ യാത്രയാണത്. ആത്മീയമായ ഔന്നത്യത്തിലേക്കും നീതിയുടെ സുസ്ഥിരതയിലേക്കും നയിക്കുന്ന ഈ വിശുദ്ധ പരിശ്രമം ആത്മാവിന്റെ നിത്യമായ സംഗീതമായി ചരിത്രത്തിൽ എന്നും അവശേഷിക്കും. സത്യത്തിന്റെ തൂലികകൾ എപ്പോഴും തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കണം. തങ്ങൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള ലോകത്തിനായി കൊതിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങൾ ദൈവികമായ മാറ്റത്തിന്റെ ശില്പികളാകണം. ആരും കാണാത്ത ഓരോ കണ്ണീർത്തുള്ളിയും ഓരോ സൽക്കർമ്മവും ഇരുട്ടിലെ അടക്കിച്ചിരിയല്ല മറിച്ച് നിത്യതയിലെ ഇടിമുഴക്കങ്ങളാണ്. സ്രഷ്ടാവിന് മുന്നിൽ നഗ്നനായി നിൽക്കുമ്പോൾ ഈ പരിശ്രമങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കും അഭിമാനത്തിന്റെ കൊടിയടയാളമായി തിളങ്ങുക.