തികഞ്ഞ നാസ്തിക പ്രചാരകനും വംശീയ എക്സ്-മുസ്ലിമുമായ ഒരു വ്യക്തി തന്റെ ഉമ്മയുടെ മരണം ഫേസ്ബുക്കിലൂടെ അവതരിപ്പിച്ചത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “ഉമ്മ മരിച്ചു. ഹൂറൻമാർക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം മകനെ വരെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ എന്റെ ജിഹാദി ഉമ്മ ഹൂറൻമാർ ഇല്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് പോയി. ആദരാഞ്ജലികൾ.”

ലോകം ആദരിക്കുന്ന മാതൃത്വത്തെ ഇത്രമേൽ മ്ലേച്ഛമായ പദപ്രയോഗങ്ങളിലൂടെ അപമാനിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ഈ വാർത്ത പുറത്തുവിട്ടത്

മനുഷ്യസഹജമായ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളെയും മാറ്റിവെച്ച്, തന്റെ ഉമ്മയെപ്പോലും ഇത്തരത്തിൽ അവഹേളിക്കാൻ ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു എന്ന ചോദ്യം അവിടെ ബാക്കിയാവുന്നു.

വാക്കുകൾ കൊണ്ട് മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നത് ഇയാളുടെ സ്ഥിരം ശൈലിയുടെ ഭാഗമായി പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു ദേഷ്യത്തിന്റെയോ വികാരത്തിന്റെയോ പുറത്ത് സംഭവിച്ചതാണോ ഇത്?

അതോ ഇതിന് പിന്നിൽ ദാർശനികമായ നവ നാസ്തികതയുടെ എന്തെങ്കിലും പ്രേരണകളുണ്ടോ എന്ന അന്വേഷണം ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നു.

​യഥാർത്ഥത്തിൽ, നവനാസ്തികതയുടെ പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഇതൊരു വൈകാരിക തള്ളിച്ചയല്ല. മറിച്ച്, മാതാവ് എന്ന പദവിയോ മരണം എന്ന അതിവൈകാരികമായ സാഹചര്യമോ തന്റെ കർക്കശമായ നാസ്തിക ബോധ്യങ്ങളെ തളച്ചിടാൻ അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം പോലും അനുവദിച്ചില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത.

​തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തന്നെ വേട്ടയാടുകയും വിവേചനം കാണിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയുടെയും പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പ്രതിനിധിയായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം സ്വന്തം മാതാവിനെ കണ്ടത്.

മരണത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ വൈകാരികതയ്ക്ക് കീഴടങ്ങാതെ, തന്റെ ആദർശപരമായ നാസ്തികതയുടെ ‘സത്യസന്ധതയെ’ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചത്. സ്വന്തം ഉമ്മയെ പച്ചയായി അധിക്ഷേപിച്ചതിലൂടെ, രക്തബന്ധങ്ങളേക്കാളും മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളേക്കാളും വലുതാണ് ദാർശനികമായ നാസ്തിക നിലപാടുകൾ എന്ന് അദ്ദേഹം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു.

വ്യക്തിബന്ധങ്ങളെപ്പോലും ഇത്രമേൽ നിശിതമായി വിചാരണ ചെയ്യാൻ ഒരാൾക്ക് കരുത്തുനൽകുന്ന ഈ ‘നാസ്തിക യുക്തി’യുടെ ആന്തരിക ഘടനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ
ഈ പ്രവൃത്തിയെ വെറുമൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായി കാണുന്നതിന് പകരം, നാസ്തികതയുടെ വിവിധ ദാർശനിക ശാഖകൾക്കിടയിലുള്ള വലിയൊരു സംഘർഷത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായി വേണം നാം ഇതിനെ വിലയിരുത്താൻ.”

​രസകരമായ വസ്തുത, നാസ്തികതയുടെ ദാർശനിക അടിത്തറയിൽ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള കൃത്യമായ നിലപാട് ഇദ്ദേഹത്തിലൂടെ ഈ രീതിയിൽ പുറത്തുവന്നതോടെ വലിയൊരു വിഭാഗം നാസ്തികർ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ രംഗത്തുവന്നു എന്നതാണ്.

“മരിച്ചവരോട് കാണിക്കേണ്ട മാന്യത ലംഘിച്ചു” എന്നും, “നാസ്തികത എന്നാൽ മതവിദ്വേഷമല്ല, മറിച്ച് ഉയർന്ന മാനവികതയാണ്” എന്നും അവർ വാദിച്ചു. നാസ്തിക സമൂഹത്തെത്തന്നെ രണ്ട് ചേരിയിലാക്കിയ ഈ സംഭവം, കേവലം ഒരു മരണവാർത്തയല്ല, മറിച്ച് മതം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ ഏൽപ്പിക്കുന്ന മുറിവുകളെക്കുറിച്ച് നാസ്തികർക്കിടയിലുള്ള ദാർശനികമായ വലിയൊരു സംഘർഷത്തിന്റെ ഈ സംഭവം തുടക്കമായിരുന്നു.

നാസ്തികർക്കിടയിൽ ഉടലെടുത്ത ഈ ദാർശനിക സംഘർഷത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് നിൽക്കുന്നത് നവനാസ്തികതയുടെ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത നിലപാടുകളാണ്. മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച വംശീയ പ്രചാരകൻ സ്വീകരിച്ച ഈ ശൈലി, കേവലം ഒരു വൈകാരിക പ്രതികരണമല്ല, മറിച്ച് നാസ്തികതയുടെ ദാർശനിക അടിത്തറയിൽ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള കൃത്യമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമാണ്.

ഇതിനെ സാധൂകരിക്കുന്ന പ്രധാന യുക്തികൾ താഴെ പറയാം:

ഒന്നാമതായി, ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധത ഇയാൾ കാട്ടിയത്

നാസ്തികതയുടെ പ്രഥമ പരിഗണന വസ്തുതകൾക്കാണ്. ഒരു വ്യക്തി മരിച്ചു എന്നത് ആ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതകാലത്തെ നിലപാടുകളെയോ പ്രവൃത്തികളെയോ റദ്ദാക്കുന്നില്ല. “മരിച്ചവരെക്കുറിച്ച് നല്ലത് മാത്രം പറയുക” എന്നത് മതവും സമൂഹവും കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു സദാചാര നിർമ്മിതി
മാത്രമാണ്. ആചാരപരമായ ഇത്തരം കപടതകൾക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നത് നാസ്തികതയുടെ അടിസ്ഥാന പ്രമാണമായ സത്യസന്ധതയ്ക്ക് നിരക്കാത്തതാണെന്ന് നവനാസ്തികത വാദിക്കുന്നു.
പച്ചയായ സത്യം പറയുക എന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു മര്യാദ ഒരു നാസ്തികന് ലോകത്തോട് കാണിക്കാനില്ല.

രണ്ടാമതായി, ആശയപരമായ സ്ഥിരത ഇയാളുടെ ഈ നിലപാടിലൂടെ സമൂഹത്തെ അറിയിക്കുകയായിരുന്നു

താൻ വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന് മരണത്തിന്റെ പേരിൽ കീഴടങ്ങാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായില്ല എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഉമ്മയുടെ അന്ത്യചടങ്ങുകളിൽ നിന്ന് മാറിനിന്നതും അന്ത്യചുംബനം ഒഴിവാക്കിയതും തന്റെ നിലപാടുകളിലെ ദാർഢ്യത്തെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. അതായത്, മരണം എന്ന പ്രക്രിയയെ ഒരു വൈകാരിക നാടകമാക്കി മാറ്റാതെ, തന്റെ നാസ്തിക സ്വത്വത്തെ ഏറ്റവും ഉയരത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു.

മൂന്നാമതായി, കൺഫ്രണ്ടേഷൻ എന്ന രാഷ്ട്രീയ ആയുധത്തെ അയാൾ അതിജീവിച്ചു

മതം സ്നേഹമാണ് എന്ന പ്രചാരണത്തെ പൊളിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളെക്കാൾ വലിയൊരു ആയുധമില്ലെന്ന് ഈ ഇയാൾ കരുതുന്നു.

ഉപാധികളില്ലാത്ത സ്നേഹമാകേണ്ട മാതൃത്വം പോലും മതത്തിന് മുന്നിൽ തോറ്റുപോകുമ്പോൾ, ആ യാഥാർത്ഥ്യം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വിളിച്ചുപറയുക വഴി മതത്തിന്റെ ഭീകരതയെ അദ്ദേഹം അനാവരണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇവിടെ വ്യക്തിപരമായ വേദനയെ അദ്ദേഹം ഒരു സാമൂഹിക പാഠമാക്കി പരിവർത്തിപ്പിച്ചു.

ചുരുക്കത്തിൽ, നവനാസ്തികതയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ നിലപാട് 100% യുക്തിഭദ്രമാണ്.
കാപട്യമില്ലാത്ത, ഭയമില്ലാത്ത, സത്യം വിളിച്ചുപറയുന്ന ഒരു നാസ്തികന്റെ പോരാട്ടവീര്യമായാണ് ഇവർ ഇതിനെ വിലയിരുത്തുന്നത്.

നവനാസ്തികതയുടെ ഈ കടുത്ത നിലപാടുകൾ ഒരു വശത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഈ ദാർശനിക സംഘർഷത്തിന്റെ മറുപുറത്ത് സെക്കുലർ ഹ്യൂമനിസം അഥവാ മതേതര മാനവികതയുടെ ശക്തമായ വാദങ്ങളുണ്ട്. നാസ്തിക സമൂഹത്തിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം ഈ വംശീയ പ്രചാരകന്റെ നിലപാടിനെ എതിർക്കുന്നത് മാനവികതയുടെയും നൈതികതയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.

നവനാസ്തികത സത്യത്തിനും വസ്തുതകൾക്കും മുൻഗണന നൽകുമ്പോൾ, സെക്കുലർ ഹ്യൂമനിസം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത് മനുഷ്യത്വത്തിനും സഹാനുഭൂതിക്കുമാണ്

ഈ വംശീയ പ്രചാരകന്റെ നിലപാടിനെ വിമർശിക്കുന്നവർ പ്രധാനമായും മൂന്ന് വാദങ്ങളാണ് അവർ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്:

ഒന്നാമതായി, നൈതികമായ ഔന്നത്യം

മതം മനുഷ്യരെ വിദ്വേഷത്തിലേക്കും വിവേചനത്തിലേക്കും നയിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ മറികടക്കാൻ നാസ്തികൻ കൂടുതൽ സ്നേഹവും കരുണയും പ്രകടിപ്പിക്കണം എന്ന് ഇവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. മതം സ്നേഹം നിഷേധിച്ചാലും, ഒരു നാസ്തികൻ തന്റെ മാതാവിനോട് മരണസമയത്ത് കാണിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിലൂടെയാണ് അയാൾ മതത്തേക്കാൾ ഉയർന്ന ധാർമ്മികതയുള്ളവനാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നത്. സ്നേഹമില്ലായ്മയ്ക്ക് വിദ്വേഷം കൊണ്ട് മറുപടി നൽകുന്നത് നാസ്തികതയെ ഒരു വിദ്വേഷ പ്രത്യയശാസ്ത്രമായി തരംതാഴ്ത്തുമെന്ന ആശങ്ക ഇവർക്കുണ്ട്.

രണ്ടാമതായി, ഇരയോടുള്ള സഹതാപം

ഈ വംശീയ പ്രചാരകൻ തന്നെ തന്റെ ഉമ്മയെ മതത്തിന്റെ ‘ഇര’ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. അവർ മതപരമായ ബ്രെയിൻ വാഷിംഗിന് വിധേയരായതുകൊണ്ടാണ് തന്നെ വെറുത്തതെന്ന് സമ്മതിക്കുമ്പോൾ, ആ ഇരയോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നത് യുക്തിഹീനമാണ്. അവരുടെ മതാന്ധതയോടല്ല, മറിച്ച് ആ വ്യക്തിയോടാണ് നാം മര്യാദ കാണിക്കേണ്ടത്. മരിച്ചുപോയ ഒരു വ്യക്തിക്ക് തന്നെ പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ, ആ നിമിഷം നടത്തുന്ന ഇത്തരം വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ ഒരു ‘വൺ സൈഡഡ് വിചാരണ’ ആണെന്നും ഹ്യൂമനിസ്റ്റുകൾ വാദിക്കുന്നു.

മൂന്നാമതായി, നാസ്തികതയുടെ സ്വീകാര്യത

ഇത്തരം തീവ്രവും ക്രൂരമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നതുമായ നിലപാടുകൾ സാധാരണക്കാരായ വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ നാസ്തികതയെക്കുറിച്ച് ഭയവും വെറുപ്പും ഉണ്ടാക്കാൻ മാത്രമേ സഹായിക്കൂ. നാസ്തികർ ‘ഹൃദയമില്ലാത്തവർ’ ആണെന്ന മതവാദികളുടെ പ്രചാരണത്തിന് ഇത് ആക്കം കൂട്ടുന്നു. ഒരു ആദർശം സമൂഹത്തിൽ പടരണമെങ്കിൽ അത് ഹൃദ്യമായ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടണം എന്ന സാംസ്കാരിക യുക്തിയാണ് ഇവർ ഉയർത്തുന്നത്.
ചുരുക്കത്തിൽ, സെക്കുലർ ഹ്യൂമനിസ്റ്റുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ വംശീയ പ്രചാരകന്റെ രീതി പക്വതയില്ലാത്തതും നാസ്തികതയുടെ അന്തസ്സിന് നിരക്കാത്തതുമാണ്. മതം തകർത്ത ബന്ധങ്ങളെ സ്നേഹം കൊണ്ട് കൂട്ടിയിണക്കുന്നതാകണം നാസ്തികത എന്നാണ് ഇവരുടെ ഉറച്ച ബോധ്യം.

ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും വാദങ്ങൾ ബൗദ്ധികമായി നിലനിൽക്കുന്നതാണെങ്കിലും, നാസ്തികതയുടെ കാതലായ തത്വങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഈ പ്രചാരകന്റെ നിലപാടിനെയാണ് അത് കൂടുതൽ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതായി കാണാം.
ഇതിന്റെ കാരണങ്ങൾ
നാസ്തികതയ്ക്ക് ഒരു ഏകീകൃത “യഥാർത്ഥ നിലപാട്” ഇല്ല എന്നത് വ്യക്തമാണ് അത് ഒരു വിശ്വാസരഹിത അവസ്ഥ മാത്രമാണ്, അതിനുള്ളിൽ വൈവിധ്യമാർന്ന വ്യാഖ്യാനങ്ങളും സമീപനങ്ങളും ഉണ്ട്.

എന്നിരുന്നാലും, നാസ്തികതയുടെ കാതലായ തത്വങ്ങൾ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളോടും സാമൂഹിക നിർമ്മിതികളോടുമുള്ള നിരന്തരമായ ചോദ്യം ചെയ്യൽ, ഡോഗ്മകളോടുള്ള വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സത്യസന്ധത, മരണം പോലുള്ള വൈകാരിക സന്ദർഭങ്ങളിൽ പോലും സത്യത്തിന് മുൻഗണന നൽകൽ എന്നിവയെല്ലാം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഈ പ്രചാരകന്റെ നിലപാട് അതിനോട് കൂടുതൽ അടുത്തുനിൽക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു.

​ഒന്നാമതായി, നാസ്തികതയുടെ അടിസ്ഥാനം തന്നെ നൂറ്റാണ്ടുകളായി സമൂഹം ശരിയാണെന്ന് കരുതിപ്പോരുന്ന ” സങ്കൽപ്പങ്ങളെ വസ്തുതകൾ കൊണ്ട് വിചാരണ ചെയ്യുക എന്നതാണ്. “മാതാവ് ദൈവതുല്യമാണ്” എന്നതും “മരണസമയത്ത് സത്യങ്ങൾ പറയരുത്” എന്നതും മതപരമോ വൈകാരികമോ ആയ മിത്തുകൾ മാത്രമാണ്. ഈ മിത്തുകളെ തകർക്കാതെ മതത്തിന്റെ വേരുകൾ അറുത്തുമാറ്റാൻ കഴിയില്ല. അവിടെ ഈ വംശീയ പ്രചാരകൻ കാണിച്ച ആർജ്ജവം നാസ്തികതയുടെ ദാർശനികമായ കരുത്താണ്.

​രണ്ടാമതായി, ഉള്ളിൽ വിയോജിപ്പും കയ്പ്പും വെച്ചുകൊണ്ട്, പുറത്ത് ‘മര്യാദ’യുടെ പേരിൽ അനുശോചനം അഭിനയിക്കുന്നത് ഒരു നാസ്തികന്റെ സ്വഭാവമല്ല. മതത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ഒരാൾ സമുദായത്തിന്റേയോ കുടുംബത്തിന്റേയോ വൈകാരിക സമ്മർദ്ദത്തിന് വഴങ്ങി തന്റെ ബോധ്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുന്നത് നാസ്തിക സ്വത്വത്തിന്റെ പരാജയമാണ്. തന്റെ ഉമ്മ തന്റെ ആദർശത്തിന്റെ ശത്രുവായിരുന്നു എന്ന കയ്പേറിയ സത്യം തുറന്നുപറയുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം അവിടെ ഭയമില്ലാത്ത നാസ്തികനാകുന്നു.

​മൂന്നാമതായി, നാസ്തികതയുടെ പരമമായ ലക്ഷ്യം ലോകത്തെ സ്നേഹം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കലല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തെ അവർ മനസ്സിലാക്കിയ സത്യം കൊണ്ട് നിറയ്ക്കലാണ്. ആ സത്യം കയ്പ്പുള്ളതാണെങ്കിൽ അത് ലോകത്തിന് നൽകുക എന്നതാണ് ഒരു നാസ്തികന്റെ ധർമ്മം. ഈ വംശീയ പ്രചാരകൻ നിലപാട് സ്നേഹരഹിതമായി തോന്നാം, പക്ഷേ അത് നാസ്തികതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സത്യസന്ധമായിരുന്നു.

ഒരു ആശയത്തെ അതിന്റെ എല്ലാ തീവ്രതയിലും പിന്തുടരുന്ന ഒരാൾക്ക്, സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളെക്കാൾ വലിയ സത്യം മറ്റൊന്നില്ല.
​ചുരുക്കത്തിൽ, മാനവികത എന്നത് ഒരു വ്യക്തിപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്

എന്നാൽ ബൗദ്ധിക സത്യസന്ധത എന്നത് നാസ്തികതയുടെ അനിവാര്യതയാണ് ആ അർത്ഥത്തിൽ പരിശോധിച്ചാൽ, ഈ വംശീയ പ്രചാരകൻ പുലർത്തിയ ആദർശപരമായ കർക്കശത തന്നെയാണ് നാസ്തിക ഐഡിയോളജി പ്രകാരമുള്ള യഥാർത്ഥ നിലപാട്.

ചുരുക്കത്തിൽ “ഈ വംശീയ പ്രചാരകന്റെ വാക്കുകൾ ക്രൂരമാണെന്ന് തോന്നുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ മതപരവും സാമൂഹികവുമായ വൈകാരികതയുടെ സ്വാധീനവലയത്തിലാണെന്ന് അവർ നാസ്തികത എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല .

കേവല യുക്തിയുടെയും നാസ്തികതയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിച്ചാൽ, അദ്ദേഹം ചെയ്തത് നൂറുശതമാനം ശരിയാണെന്ന് നാസ്തിക പ്രത്യയശാസ്ത്രം സ്ഥാപിക്കുന്നു.

മാതൃത്വത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയേക്കാൾ തന്റെ ആദർശപരമായ കർക്കശതയ്ക്ക് മൂല്യം നൽകുന്ന ഈ നിലപാട് ഒരു ‘നാസ്തിക പോരാട്ടവീര്യമായി’ അവർ ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

​അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഓരോ സത്യസന്ധനായ നാസ്തികനും തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമായി ഇയാളുടെ ഈ പ്രവർത്തിയെ കാണേണ്ടതുണ്ട് .

നാസ്തികർക്കിടയിൽ ആരുടെയെങ്കിലും രക്ഷിതാക്കൾ മരണപ്പെട്ടാൽ, തന്റെ ബോധ്യങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് അവരെ പരസ്യമായി അധിക്ഷേപിക്കാനും തെറിവിളിക്കാനും മടിക്കരുത് എന്ന ‘ യഥാർത്ഥ നാസ്തിക മാതൃകയാണ്’ നാസ്തികത നൽകുന്നത്.

​”എന്നാൽ ഇത്തരമൊരു നിലപാടിനെ നമുക്ക് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുമോ?

ഒരിക്കലുമില്ല!

കാരണം, സ്നേഹത്തെയും സഹാനുഭൂതിയെയും റദ്ദാക്കുന്ന ഒരു യുക്തിയും മനുഷ്യന്റേതല്ല, മറിച്ച് യന്ത്രത്തിന്റേതാണ്.

സ്വന്തം മാതാവിനെപ്പോലും അധിക്ഷേപിക്കുന്നത് ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ പോരാട്ടവീര്യമാണെങ്കിൽ, ആ പ്രത്യയശാസ്ത്രം മനുഷ്യനെ സംസ്കാരത്തിൽ നിന്ന് പ്രാകൃതത്വത്തിലേക്കാണ് തിരികെ നടത്തുന്നത്.

ഹൃദയമില്ലാത്ത യുക്തി തികഞ്ഞ പൈശാചികതയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. ഇത്തരം മ്ലേച്ഛതകളെ ‘നാസ്തിക യുക്തി’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് നാം അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അപകടം തിരിച്ചറിയേണ്ടത്

“ഇവിടെ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കേണ്ടത് ഒരു വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വത്തെ ഇത്രമേൽ ഹൃദയശൂന്യമാക്കി മാറ്റിയ നാസ്തികത എന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ്. സ്നേഹത്തെയും കരുണയെയും ‘യുക്തിയുടെ’ പേരിൽ അറുത്തുമാറ്റുന്ന ഈ ചിന്താഗതിയാണ് യഥാർത്ഥ വിപത്ത്.

സ്വന്തം മാതാവിനെപ്പോലും അധിക്ഷേപിക്കുന്നത് ഒരു പോരാട്ടവീര്യമായി കാണാൻ ഒരാളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഈ നാസ്തിക യുക്തിയെയാണ് മാനവിക സമൂഹം ഒന്നാം പ്രതിയായി വിചാരണ ചെയ്യേണ്ടത്.

വിദ്വേഷത്തെ വിജ്ഞാനമായി തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന ഈ പ്രത്യയശാസ്ത്രം, പവിത്രമായ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ തകർത്തെറിയുന്ന എത്രത്തോളം വലിയ ഭീഷണിയാണെന്ന് ഈ സംഭവം തെളിയിക്കുന്നു.

ഹൃദയമില്ലാത്ത നാസ്തിക യുക്തി തികഞ്ഞ പൈശാചികതയാണെന്ന് ഈ ക്രൂരമായ നിലപാടുകൾ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു.

​ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു,
സ്വന്തം ഉമ്മയുടെ മരണം ഈ രീതിയിൽ ആഘോഷിച്ച വ്യക്തിയല്ല ഇവിടെ തെറ്റുകാരൻ; മറിച്ച്, ഇത്തരമൊരു മ്ലേച്ഛത ഇയാളെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിച്ച നാസ്തികതയാണ് ഈ വിഷയത്തിലെ യഥാർത്ഥ പ്രതി. ഇയാൾ നാസ്തികതയുടെ ഒരു ഇര മാത്രമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ വിഷയത്തിൽ ആ വ്യക്തിയെ മാത്രം ആക്രമിക്കുന്നവർ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നാസ്തികത എന്ന യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളിയെ സംരക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.”